You’ll always have a soft place in my heart.

(Naks may ganon. haha)

Blog, may kasalanan ako sa ‘yo.

Hindi na kita naiuupdate. Masyado kasi akong naaliw sa pag-set up ng sarili kong web site at pag-explore ng mga open source content management systems.

Sorry talaga.

Sa ngayon, wala akong maisip na blog-worthy na isusulat sa ‘yo kaya ito na lang muna.

Promise, babalikan kita.

Ngayon ko lang nalaman na “Careless Whisper” pala ang title ng song na matagal ko nang tinatawag na “I’ll Never Gonna Dance Again The Way I Danced With You”.

Seryoso ‘yun.

Dahil bored ako, magshe-share na lang ako ng trivias tungkol sa akin.

• Mas matanda pa ng 5 years ‘yung refrigerator namin sa bahay kaysa sa akin. (Note: 18 years old na ako)
• Bukod sa sabog na pen annotation na “Joanne” at isang smiley na nakangiti (duh) sa header image ng blog ko, nakalagay din d’yan ang month at year kung kailan ko sinimulan ang kalokohang blog na ito. Kaya lang, natakpan ito ng  Home at FAQ tabs.
• Mahilig akong mag-Google ng tao. Ang dami ko kasing nalalaman sa bawat taong ginu-Google ko na hindi ko basta-basta nalalaman sa pakikipag-usap lang sa kanila (hehe). Pero hindi ako stalker a.
• Mahilig din akong mag-Google ng iba’t ibang bagay.
• Therefore, Joanne <3 Google. Mas marami akong nahahanap sa Google kaysa sa Yahoo. Mas efficient at effective siguro ang search algo nila. Ah ewan.
• Dati, akala ko ‘yung FTW ay jumbled WTF lang. Haha
• Ang unang blog ko sa wordpress ay http://basurahan.wordpress.com. ‘Wag mo nang i-click ‘yung link. Binura ko na ‘yung blog na ‘yan.
• Pero nagsimula talaga akong magblog nang matino (kung maituturing ngang matino ang pagbblog ko) sa http://walangkokontra.blogspot.com. ’Wag mo na ring i-click ‘yung link. Binura ko na rin ‘yung blog na ‘yan.
• Naaliw ako sa Pinoy Showbiz, pero badtrip talaga ako kay Gretchen Barretto. ‘Di ko lang talaga alam kung bakit. Napanood mo na ba ‘yung music video nung latest single niya? Grabe ‘di ko kinaya. 
• Sobrang naaliw ako sa “You and Me Against the World” na game show ni Gretchen sa TV 5. Talk about sarcasm.
• Natutuwa akong makipag-usap sa mga taong alam kung ano ‘yung Car Vortex, Silhoutte 40, Skinny Fruit, Handy Chef, Mako Knife, Funyaki, Air-o-Space, Zenith Grow, Stand High, Slim and Lift, Star Fiber, Jack La Laine Power Juicer, Fat Free Express, Sewing Genie, and other similar species.
• Isa sa mga paborito kong pampalipas oras habang walang magawa nang matagal sa jeep ang “Jeepney Chorvah Sessions with Dane” (wow nagkaroon na ng name ang chikahan session namin ni Dane) Haha. Apir Dane!
• Mahilig akong magbasa ng status at mag-click ng links (na hindi suspicious) ng mga taong nasa messenger list ko. Wala lang.

‘Yun.

Dahil sandali lang naman akong magdedecorate sa lugar na paggaganapan ng isang event ng organisasyong aking kinabibilangan, umalis ako ng bahay nang walang load at may dala lamang na PhP 100.

At hindi ko man lang naisip ang posibilidad na maliligaw ako sa aking pag-uwi.

Oo. Hindi ko talaga naisip ‘yon. At naligaw nga ako.

Ako na walang masyadong alam sa mga ruta ng jeepney sa QC,

Ako na may tendency na makatulog sa jeep na nagdulot pa ng mas malalang pagkaligaw ko sa pag-uwi,

Ako na umalis ng 3:45 sa West Mansion Condomium at nakauwi na ng 7pm, gayong 1.5hrs lang sana ang biyahe under normal circumstances,

Ako na sumakay ng jeep patungong Project 3, nakarating sa Project 3 nang hindi namamalayan (Manong grabe salamat at sinabi mo na galing na akong Project 3 kung kailan papunta ka na ulit sa unang pinanggalingan ko) at sumakay ulit ng jeep patungong Project 3,

Ako na nagmakaawa kay Manong driver na ‘wag na singilin ‘yung joke time ride ko dahil baka kulangin ako ng pamasahe pauwi (Ito ang tinatawag na authorized 1-2-3),

Ako na nalipasan ng gutom dahil akala ko ay makakauwi ako agad kaya no need for food budget,

Ako na bumaba sa lugar na hindi ko alam,

Ako na naglakad-lakad, nagtanong kay Isaw Boy ng Anonas at nakahanap ng pag-asa,

At ako na sa wakas ay napadpad sa LRT station ng Anonas at nakahanap rin ng daan pauwi.

Basta salamat na lang talaga at nakauwi ako.

Hay.

Ang saya nun. Seriously.

Natuwa at natawa lang ako nang nakita ko ‘to sa isang attache case:

(Valentine Card, Joanne version, February 14, 1996)

Front

Message

Back

Tapos narealize ko, ang tagal ko na palang hindi gumagawa ulit ng ganito.

Hi, Blog.
brb.
<3, Joanne.

Happy New Year!

Salamat sa lahat ng mga nilalang na naging bahagi ng buhay ko nitong taong 2008.

Salamat sa pagtitiyaga sa masama kong ugali, kabaliwan, kaweirdohan, kasabawan, etc.

Salamat sa pakikinig at pagdamay.

Basta. Salamat. Sa lahat.

Nawa’y maging makabuluhan, masaya at blessed ang taong 2009 para sa ating lahat.

Merry Christmas!

Parang kailan lang, adik na adik ako sa Barbie at official member pa ako ng Barbie Fans Club (with matching hard pink plastic membership card na nadukot kasama ng wallet kong naglalaman ng tumataginting na PhP 5). Hindi mahalaga ‘yung nasa loob ng parenthesis. Basta mahilig ako sa Barbie noon. Noong bata ako, gustung-gusto kong kinukulayan ng itim na Pilot marker (kailangang Pilot talaga para permanent) ‘yung mukha ng manika ko (at pati ‘yung sa ate ko). Noong medyo nagka-”isip” na, natutunan kong yurakan ang kanilang pagkamanika sa pamamagitan ng pagtusok sa kanila (acupunture kunwari), pagbalot sa kanila sa clay, paggupit ng buhok nila, at marami pang iba. Siyempre 87.76799% true lang ‘yan. Mabait pa rin naman ako kasi binili ko sila ng damit at sapatos. Sa ngayon, hinayaan ko nang maglibot sa mundo ang mga manikang ito upang muling buuin ang nasira nilang pagkamanika sa piling ko (In short, nawala sila).

Parang kailan lang, batang kalye ako. Sobrang exposed ako sa mga street games gaya ng ten twenty (ako lagi ang Mother kapag Dead-Mother-Dead-All at ako ang Baby kapag Dead-Mother-Tira-Baby ang policy), chinese garter (Kaya kong tapatan ang kayang abutin ng cartwheel ni Camille sa pagtalon lang), shato (“Hay salamat ‘di ko nabasag ‘yung salamin ng kotse ni Mang Toot”), patintero (hala namiss ko si almost-forever teammate LetLet), football (“Hala napunta na naman sa bakuran ni Ka Ely ‘yung bola natin!”), at marami pang iba. As usual, ang hilig ko talagang maglagay ng side stories sa loob ng parenthesis. Sa ngayon, hindi ko na magawa ‘yung mga street games feat na nagagawa ko noon. Nasa bahay na ako lagi. Nakakatamad lumabas e.

Parang kailan lang takut na takot ako noong bumili si Papa ng desktop computer noong 8 years old ako. Akala ko kasi noon, sumasabog ‘yun kapag may mali kang ginawa (Seryoso ‘to ah).  Parang kailan lang, sobrang awestruck na ako sa effects na pwedeng ilagay sa Microsoft Powerpoint 97, sa Hyperterminal na hindi ko naranasang gamitin pero pinapanood ko kapag ginagamit ni kuya at ng kaibigan niya (Side Story Ulit: Parang primitive IM service yata ang Hyperterminal. Nakakatawa nga si kuya pati ‘yung kaibigan niya e. Puputulin muna niya ang dial-up connection, tatawag sa kaibigan para sa sabihing, “P’re, ‘Hello’ ‘yung itatype ko a. Tawagan mo ako mamaya kapag ganyan ‘yung lumabas”. Tapos mamaya tatawag si friend at ‘yun nga, “Hello” daw ang lumabas. Kewl. HAHA) at sa diskette na ang sarap buksan at sirain. Sa ngayon, hindi ko maintindihan kung bakit ako kumuha ng kursong may kinalaman sa computer. Basta tatapusin ko na ‘to. Wala nang atrasan. Haha. Hay.

Parang kailan lang, humihigop lang ako ng gulaman na tinitinda ng nanay ni Venica, RC at Fruitsoda kina Ate Flor, kumakain ng minute burger (na “minute”~maynyut talaga), kumakain ng popcorn na tinda ni Manong, bananacue ni Ate, Mais ni Kuya, Sumo wafer sticks kina Ate Flor ulit, crinkles sa tindahan d’yan sa tapat, etc. etc. (Bakit ba lagi na lang nasasamahan ng pagkain ang blog entries ko? Matakaw ba ako?) Ngayon, mga mahal at ‘masasarap’ naman ang mga pagkaing nakakaharap ko sa cafeteria pero wala pa rin talagang tatalo sa good ol’ street foods na kinakain mo kasama ang mga tunay na kaibigan mo (Ngee biglang ganon).

Parang kailan lang, takot kami kay Totoy Mumu. Isa raw siyang long-haired guy na nangangain ng bata. Hindi ko talaga alam ang tunay niyang hitsura pero ‘yung kalaro kong si Netchi ang nakakaalam. Minsan, bigla na lang siyang sisigaw na nandiyan na raw si Totoy Mumu tapos kami naman matatakot agad at magtatago kahit hindi pa namin nakikita. Haha. Parang wala lang. Sa ngayon naman, nawiwindang ako kay Totoy Tigas (‘yan ang sinabi niyang name sa akin), ang grade 1 student na tinututuruan ko sa NSTP ko sa Marikina. Sabi niya, “Ate, rocker ka ba?” tapos sobrang natawa ako. Hirit niya ulit, “Emo ka ‘no?” at natawa ulit ako.

Parang kailan lang, parang epidemya na kumalat sa elementary school na pinag-aaralan ko noon ang relos na Baby G at ‘yung butterfly na may spring na iniipit sa buhok. Sa ngayon, epidemya ng iPod, laptop, digicams, smartphones et. al. ang nakikita ko sa school. Wala lang. Keber lang.

Parang kailan lang, ang laki ng prize ng championship sa Battle of the Minds, isang quiz bee na proyekto ng mayor sa lungsod na aking tinitirhan. Ngayon, wala na ‘yung contest at wala na rin ‘yung napanalunan naming prize money (P15k) nina Terrence at Paul John nung elementary  pa kami. Sa ngayon din, wala akong pera at tumatanggap ako ng donasyon. Haha

Parang kelan lang, takot sa school. Nakakatakot kasi si Gng Halili, ang adviser ko nung grade 1. Basta ayoko talaga pumasok noon. Kadalasan nga nagdadahilan pa ako sa guard na natatae na talaga ako at walang tubig sa cr para palabasin lang ako. Ngayon, hindi ko masabi kong gusto ko o ayaw ko ng school. Ang masasabi ko lang, kailangan kong mag-aral.

Parang kailan lang, ang liit ni Myka Angela Placino. Ngayon, ganun pa rin. HAHAHA. Sorry Myk.

…Ganun din ang kaso ni Rina Rose Bautista. Pero sige na nga, sasabihin ko nang pumayat ka na. Haha.

Parang kailan lang, wala pa ‘yung nunal sa right side ng face ko. Ngayon, obviously, nandyan na siya. Haha. Ang labo.

Parang kailan lang, ang dami kong inaalagaan pusa. Si Muning, Lola, Mitchi, Tom, Miming at ang huli, si Kulit. Oo na, panget ang taste ko sa pagpapangalan sa hayop pero meaning kasi ‘yan kung bakit ganyang ‘yung pangalan (Mag-iimbento ako ngayon din. Haha). AY TEKA, may goldfish pala ako na nakuha ko sa megatrade hall for free kaso nakalimutan kong nag-aalaga pala ako ng pusa noong mga panahong iyon. Sa ngayon, I’m living a pet-less life. Ayoko na ring mag-alaga.

Parang kailan lang, parang ewan ako. Ngayon, ganon pa rin. Kaya lang, 18 years old na ko. Kaya makakaboto na ako. WEH.

Hayun. Happy Birthday to me.

Salamat sa mga nakaalala/nakakaalala/makakaalala

(Binasa mo talaga hanggang dito?! Tiyaga mo ah.)